Kjetil sine tanker

Ei vega nå uden mobil. Det e bare så sjugt stress i håve. Så viss någen har prøvt å få tag i meg den sista vegå, så e det rett slett fordi eg ikkje har mobil at det har vore vanskeligt.

Det begynte altså forrige lørdag. Min gamle Nokia 6210 ville aldeles ikkje lada seg opp lengre. Han har vore litt halvslakke i et halvt års tid, men nå bestemte an seg for at nok va nok. Å det e fair det for så vidt. Har hatt ann i litt øve tri år, å grenså mi for at ein mobil ska få godkjent e to. Så sånn sett så e eg fornødde.
Men det e merkeligt koss livet falle i grus uden telefon. Alt blir stress. Sosialt liv kan du bare drida i. Avtalar å andre gjeremål blir umulige å få gjønåført. Ja det mesta går rett å slett i stå. For eksempel så va mobilen kalenderen min. Eg hadde et vagt minne om at eg sko på et styremøde på onsdag, men av ein eller aen gronn hadde eg fått for meg at det va klokkå seks. Det stemde jo selvfølgeligt ikkje. Når eg møtte opp tjue på seks så va møde helste ferigt. Men all takk te David som hjelpte meg i nøden.

Eg har jo heller ikkje klokka. Mobilen har vore det så har guida meg i gjønå dagen. Å særligt møje hjelp i frå den innebygda klokkå i håvet mitt e der ikkje å få. Det har eg jo og fått merka. Spesielt onsdags morgen. Eg va heima på øynå, men sko reisa te byen på forelesning. Der va ingen heima å eg måtte reisa kvart øve seks for å rekka skulen klokkå åtta. Å på den tiå av døgnet har jafall ikkje eg frimodighed nok te å spør andre enn den aller nærmaste familien te å kjøra inn te kaien. Så eg måtte gå. Mørkt, steinkaldt, glatt å med ca 20 kilo bagasje vil eg tru. Eg begynte å vandra i 5 tiå ca. Der e jo ca ei mil te kaien. Det fyssta så skjedde når eg kom ner bakken frå huset va at eg sklei på isen å deiste i bakken. Ingen gode start. Men det versta va at eg gjekk heilt te Judaberg med ei forholdsvis store, rosa vekkarklokka, av typen opptrekkbar i håndå. Måtte ha klokka sånn at eg visste koss eg låg ann. Å eg e så gla at ingen såg meg. De måtte jo trudd det hadde klikka totalt for Sevheimen. Sekk på ryggen, bag på magen å rosa vekkarklokka i håndå. Klokkå 5 om nåttå å med ca 5 minusgrader ude. Eg hadde jafall trudd at der va någe gale med meg sjøl viss eg hadde kjørt forbi. Heldigvis va eg lure nok te å pakka ner klokkå når eg kom te Sentralen. Ikkje lenge ittepå fekk eg haik av Øyvind Midtbø. Det va gale nok å forklara ka eg gjorde der, sjøl uden den rosa klokkå i håndå. Å hadde eg bare visst at Fjaggen reiste med den båden.....

Men nå har eg bestillt ny mobil SE W810i. 1700 kroner syns eg va meget habilt. Glede meg te den komme må eg sei. Men det ser ud te at det kan bli stress då. For eg har bestillt nytt abonnement, men så vise det seg at eg visst nok e bunden te det gamla abonnementet eg hadde i ca 9 månar te. Så eg må betala i dyre dommar for å skifta øve. Å det irritere meg litt si eg huske klart å tydeligt at eg spurte han selgaren om der va bindingstid. "Å neida, det e der ikkje." Meg bag te han. Men eg komme ikkje te å gje meg med det fyssta. Problemet e jo bare då at eg ikkje kan bruga den nye mobilen. For den e låst te ein aen operatør. Å då fortsette livet mitt å falla i grus. Det kalle eg stress.

Så eg beklage viss folk ikkje får tag i meg framøve, men eg e nok rett å slett utilgjengelige ei stund te.