Ein kjærleikshistorie - Den ensomme fotballfanen
Må rykkka opp. Bare må rykka opp. Eg holde på å gå i spinn.
Fysst av alt. BALE BLIR. Eg har egentligt trudd det heile veien, men det e så godt å var ett hundre prosent sikker. Om ann kanskje forsvinne i sommar e ein ting, men det betyr så møje for heile klubben at han blir ud sesongen. 10 millionar pund e møje penger, men eg kunne ikkje brydd meg mindre akkurat nå. Det e spelaren me trenge, ikkje pengene.
For pengene de komme om me bare klare å stå løbe ud nå. Dette e jo ei enormt vikitge vega. Fysst så blir altså Bale. Så slo de Wednesday i går kveld. Å så komme toppkampen heima mod Derby i helgå. Vinne de der så ser det bra ud. Har jafall ei luga ner te lagå så komme rett bag playoff plassen nå. Å bare et poeng opp te direkte opprykk. Så mulighedene e så absolutt te stede. Å det e så viktigt, så sygt vikitgt.
For eg savne rett å slett å var den ensome Southampton-ulven. Den som alltid må gå sjå kamp aleina. Den som alle ser litt rart på. Den som stort sett alltid får et klapp på skuldrå å kommentaren "Bedre lykke neste gang" servert itte kampslutt. Men som av å te får oppleva fantastiske ting. Som få andre får. Sånne som holde med United, Chelsea, Liverpool å Tottenham. Nemligt det å kunna jubla hemningslaust for et mål mod Crystal Palace, Ipswich eller Sunderland. Og ein sjelden gong få oppleva ting som å sitta på Sportscafeen å dra i gong "... Riise. Oh Ah. I wanna know-ow, how you scored that goal." (Når han scorte et legendarisk sjølmål mod Saints i kan det var 01-02 sesongen) Eller klikka mongo når de score i første heimakamp for sesongen og dermed avgjer kampen mod United på øvetid. Sånne øyeblikk e bare heilt fantastiske. Eller for ikkje å glømma ein viss 3-0 seier mod Tottenham i FA-cupens tredje runde som eg såg på Sportscafeen med Lars, Kåre å Oddvar. Sånne øyeblikk e bare ubeskrivelige.
Å best av alt. Trur folk har ein viss sympati med meg. Trur mange ukjente folk der ude, tenke på denne stakkars slidaren og håbe at det ska gå bra med ann, når plingen vise at Southampton ligge unna mod Colchester. Når eg sang Riise sangen så va det fysst heilt roligt bortsett frå meg som brølte. Men itte kvart som eg sang så begynte de ca 100 Liverpool fanså der inne å smila å le. De hadde ikkje gjort det hadde du vore Tottenham fan. Eller de kjekke folkå på Uptown i Kristiansand, som de fleste andre folkå eg kjenne der nere ikkje syns spesielt godt om. De holdt oppe te 2 på nåttå ein gong, så eg sko få sitt ein kamp i reprise. Kun te meg. Hadde de gjort det viss eg va Tottenham fan. Tvilsomt. Eller kokken på Sportscafeen som spør koss det går med Southampton sjøl om eg bare har sitt ein Southampton kamp der i år. Å det va i August. (Av den enkle grunn at det har bare blitt vist ein kamp på TV denne sesongen.)
Så sånn sett så e eg heldige. Eg har et lag som andre har sympati med. Å eg stikke meg ofta litt ud i mi rød og kvit stripete skjorta. Så eg har derfor kommt i snakk med mange folk. Der e heller ingen i dette landet som någen sinne kan tenka seg at eg e ein medgangssupporter. Å best av alt. Eg kan fremdeles sjå de små gledene. Å de store gledene, de blir bare så vannvittigt møje større.
Love Southampton I do.
Love Southampton I do.
Love Southampton I do.
Oh, Southampton I LOVE YOU.
Fysst av alt. BALE BLIR. Eg har egentligt trudd det heile veien, men det e så godt å var ett hundre prosent sikker. Om ann kanskje forsvinne i sommar e ein ting, men det betyr så møje for heile klubben at han blir ud sesongen. 10 millionar pund e møje penger, men eg kunne ikkje brydd meg mindre akkurat nå. Det e spelaren me trenge, ikkje pengene.
For pengene de komme om me bare klare å stå løbe ud nå. Dette e jo ei enormt vikitge vega. Fysst så blir altså Bale. Så slo de Wednesday i går kveld. Å så komme toppkampen heima mod Derby i helgå. Vinne de der så ser det bra ud. Har jafall ei luga ner te lagå så komme rett bag playoff plassen nå. Å bare et poeng opp te direkte opprykk. Så mulighedene e så absolutt te stede. Å det e så viktigt, så sygt vikitgt.
For eg savne rett å slett å var den ensome Southampton-ulven. Den som alltid må gå sjå kamp aleina. Den som alle ser litt rart på. Den som stort sett alltid får et klapp på skuldrå å kommentaren "Bedre lykke neste gang" servert itte kampslutt. Men som av å te får oppleva fantastiske ting. Som få andre får. Sånne som holde med United, Chelsea, Liverpool å Tottenham. Nemligt det å kunna jubla hemningslaust for et mål mod Crystal Palace, Ipswich eller Sunderland. Og ein sjelden gong få oppleva ting som å sitta på Sportscafeen å dra i gong "... Riise. Oh Ah. I wanna know-ow, how you scored that goal." (Når han scorte et legendarisk sjølmål mod Saints i kan det var 01-02 sesongen) Eller klikka mongo når de score i første heimakamp for sesongen og dermed avgjer kampen mod United på øvetid. Sånne øyeblikk e bare heilt fantastiske. Eller for ikkje å glømma ein viss 3-0 seier mod Tottenham i FA-cupens tredje runde som eg såg på Sportscafeen med Lars, Kåre å Oddvar. Sånne øyeblikk e bare ubeskrivelige.
Å best av alt. Trur folk har ein viss sympati med meg. Trur mange ukjente folk der ude, tenke på denne stakkars slidaren og håbe at det ska gå bra med ann, når plingen vise at Southampton ligge unna mod Colchester. Når eg sang Riise sangen så va det fysst heilt roligt bortsett frå meg som brølte. Men itte kvart som eg sang så begynte de ca 100 Liverpool fanså der inne å smila å le. De hadde ikkje gjort det hadde du vore Tottenham fan. Eller de kjekke folkå på Uptown i Kristiansand, som de fleste andre folkå eg kjenne der nere ikkje syns spesielt godt om. De holdt oppe te 2 på nåttå ein gong, så eg sko få sitt ein kamp i reprise. Kun te meg. Hadde de gjort det viss eg va Tottenham fan. Tvilsomt. Eller kokken på Sportscafeen som spør koss det går med Southampton sjøl om eg bare har sitt ein Southampton kamp der i år. Å det va i August. (Av den enkle grunn at det har bare blitt vist ein kamp på TV denne sesongen.)
Så sånn sett så e eg heldige. Eg har et lag som andre har sympati med. Å eg stikke meg ofta litt ud i mi rød og kvit stripete skjorta. Så eg har derfor kommt i snakk med mange folk. Der e heller ingen i dette landet som någen sinne kan tenka seg at eg e ein medgangssupporter. Å best av alt. Eg kan fremdeles sjå de små gledene. Å de store gledene, de blir bare så vannvittigt møje større.
Love Southampton I do.
Love Southampton I do.
Love Southampton I do.
Oh, Southampton I LOVE YOU.
Eirik
01.feb.2007 kl.19:20
Ellers vil eg bare tilføya at det e ikkje e så kult i Premier League. Med unntak av når me spele mot Chelsea (can we play you every week?). Det gjer vondt å taba kampar. Fysisk vondt.
Uansett så ønske eg Soton lykke te i The Wankership, så satse me på ein tur te London neste år, med Tottenham-Soton på programmet.
Øystein
08.feb.2007 kl.16:09